Ria wilde warme voeten, ik wilde een stopcontact voor mijn scheerapparaat

Als we het doen, dan wil ik geen koude tegels meer.” Dat zei mijn vrouw in maart, aan de keukentafel in ons huis in De Akkers, met de folder van een badkamerzaak voor zich. Onze badkamer was van 1986. Bruine tegels met een randje oranje, een bad waar niemand meer in ging en een tl-buis boven de spiegel die er elke ochtend drie tellen over deed om aan te gaan. Ik ben 67, ik ben veertig jaar loodgieter geweest en ik dacht dat ik wel ongeveer wist hoe zo’n verbouwing ging. Water, dat ken ik. Stroom is een ander vak.

Een vloer die zelf warm wordt

Het bad ging eruit, er kwam een inloopdouche voor in de plaats. Op advies van de tegelzetter kozen we voor elektrische vloerverwarming onder de nieuwe tegels. Dunne matten met verwarmingsdraad erin, die op de dekvloer worden gelegd en daarna verdwijnen onder de lijm. Ria was meteen om. Ik vroeg me vooral af waar dat ding zijn stroom vandaan moest halen. Onze meterkast zit beneden in de gang en de badkamer hing tot dan toe op dezelfde groep als de slaapkamers.

Die vraag heb ik in augustus neergelegd bij een elektricien Spijkenisse, nog voor de sloop begon. Dat bleek een goede volgorde. Hij kwam kijken op een warme dinsdagochtend, liep met mij en de tegelzetter door de lege badkamer en tekende met potlood op de muur waar alles moest komen. De vloerverwarming zou een eigen groep krijgen, met een aardlekschakelaar ervoor. De thermostaat kwam naast de deur, ver van de douche, met een voeler die in de vloer wordt meegelegd zodat de tegels niet te heet worden.

De spiegel en de natte zone

Ria had haar zinnen gezet op een spiegel met verlichting rondom en een verwarmd vlak achter het glas, zodat hij na het douchen niet beslaat. Mooi ding. Maar het hangt naast een douche zonder deur, en dat is precies waar het in een badkamer om draait. De elektricien legde uit dat er rond de douche en het bad een gebied is waar je met elektra heel voorzichtig moet zijn. Daar mag niet zomaar alles hangen. Wat er wel komt, moet daarvoor gemaakt zijn en tegen water kunnen. De spiegel die Ria had uitgezocht had de juiste waterdichtheid, en hij zou hem zo aansluiten dat er geen snoer of stekker aan te pas kwam. Alles weggewerkt achter de tegels.

Toen kwam mijn wens. Ik scheer me al vijftig jaar elektrisch en wilde een stopcontact naast de wastafel. Hij keek naar de wastafel, toen naar de douche, en schudde zijn hoofd. Te dichtbij. Een gewoon stopcontact kon niet op de plek die ik in gedachten had. We hebben de wastafel uiteindelijk een halve meter opgeschoven, zodat het stopcontact net buiten dat gebied kwam, met randaarde en op de groep met aardlekbeveiliging. De tegelzetter mopperde even over zijn tekening en tekende hem toen opnieuw.

Wat ik ervan heb geleerd

Als loodgieter heb ik honderden badkamers gezien. Nooit eerder had ik er zo bij stilgestaan dat de elektra minstens zo veel bepaalt als de afvoer. Waar de wastafel komt, waar de spiegel hangt, of de vloerverwarming op de bestaande groep kan: dat moet je weten voordat de eerste tegel ligt. Achteraf nog iets verleggen betekent hakken in nieuw tegelwerk. Wie in Spijkenisse een badkamer gaat verbouwen, zou ik aanraden om een elektricien Spijkenisse al bij de eerste tekening te laten meekijken, niet pas als de muren dicht zijn.

Begin oktober was alles klaar. Op een grijze ochtend, met de regen tegen het raam en de eerste metro die bij station De Akkers vertrok, stapte Ria voor het eerst op blote voeten de badkamer in. Ze zei niets. Ze bleef alleen wat langer staan dan nodig was.

Ik scheer me nu bij een stopcontact dat een halve meter verder zit dan ik wilde. Het went sneller dan ik had gedacht.